Stervensbegeleiding

Loslaten

Ze zeggen vaak dat iemand sterft zoals hij heeft geleefd. Eigenlijk is dat ook zo. Voordat iemand sterft is het altijd belangrijk dat degene vrede gevonden heeft met zichzelf en met anderen. Hoe meer er geestelijk en emotioneel gezien is opgelost en opgeruimd hoe rustiger de overgang naar hun nieuwe adres kan verlopen.

Sommige zieken/stervenden vinden het moeilijk om de aarde, hun dierbaren en hun lichaam los te laten. Het verdriet kan het hun dan moeilijker maken om te gaan. Er zijn ook stervenden die hun dierbaren misschien nog graag iets vanuit hun hart willen zeggen. Soms kunnen ze het niet omdat ze dat bij goede gezondheid eigenlijk ook nooit deden. Misschien hebben ze dat wel nooit vanuit hun opvoeding geleerd.

Wat doe ik bij stervensbegeleiding

Wanneer iemand mijn hulp inschakelt (dit kan ook ver voor “het daadwerkelijke moment”) dan ga ik op de afgesproken dag en tijdstip in stilte in mijn praktijkruimte zitten. Ik zal niet fysiek bij de zieke/stervende aanwezig zijn aangezien ik met zijn ziel communiceer. In een moment van bezinning roep ik de engelen aan, doe ik een gebed en steek ik een kaarsje aan. Soms mag ik de emoties en de gevoelens dan waarnemen van de zieke/stervenden en datgene oplossen dat hij zelf niet kon. Zijn ziel word voorbereid op wat komen gaat en angsten kunnen worden verminderd. De energiekoorden die verbonden zijn met het lichaam en de aarde worden alvast een beetje dunner gemaakt zodat, wanneer het zijn tijd is, hij in alle rust naar zijn nieuw adres mag gaan. Deze werkwijze geeft daarnaast ook rust, kracht en troost aan degenen die achter blijven.

Stervensbegeleiding bij dieren

Deze manier van stervensbegeleiding, of eigenlijk moet ik zeggen ‘zielsbegeleiding’ is ook mogelijk bij dieren. Ook voor hen is het heel belangrijk voorbereid te zijn. Ik spreek ook vanuit mijn eigen ervaring. Bij onze eigen 2 honden heb ik ze destijds ook voorbereid op wat er komen ging. Bij de zieke/stervende hond maar ook bij de ziel van de andere hond die achter bleef. Ook zij moest haar maatje missen. Ook zij wilde weten wat er gebeuren ging. Deze voorbereiding gaf ze zoveel rust. Ze wisten het! Een paar minuten voordat de dierenarts bij ons thuis kwam gingen ze ineens heel bewust bij elkaar op 1 kussen liggen en gaven ze elkaar nog een laatste kusje. De hond die achterbleef is later ook niet onrustig naar haar maatje gaan zoeken omdat ze wist wat er gebeurd was. Ze was er tot het laatste moment zelfs fysiek bij aanwezig.